Mij hoor je niet klagen

Ik heb met een weddenschap dat de PvdA fors zou winnen zóveel geld verdiend, dat ik de volgende keer wel VVD moet stemmen. Mij hoor je niet klagen. En dat er de komende maanden door Diederik pannekoeken worden gebakken die nergens naar smaken - prima. Ik vindt alles best. Democratie is de dictatuur van de meerderheid, daar heb ik mij reeds lang geleden bij neergelegd. Zelf vertrouw ik het systeem amper: de meeste stemmen gelden - is dát dan wijsheid? Eigenwijsheid is er in onze stad volop. Dwars tegen alle bouwtrends in krijgen wij een nieuw cultuurpaleis, op het Spuiplein. Da's mooi. Cultuur zegt ons wie we zijn; of wie we zouden kunnen zijn. Daarom is een Haags cultuurcentrum - mits de kosten fatsoenlijk zijn - hartelijk welkom.We krijgen, op de plek waar nu de Dr. Anton Gloeilampzaal staat, een majestueus gebouw met drie functies: zalen voor het Resistentie-orkest en het Danstheater én het Conservatorium. Ach, de Anton Flipzaal. Ik herinner mij nog goed dat ‘ie geopend werd. Ik was er bij. Die dag staat in mijn geheugen gegrift; ‘t was een droeve dag. Ik denk er iedere 9e september weer aan. Op 9 september 1987 werd de Dr. Anton Philipszaal officieel geopend door de koningin. Maar dit is niet de reden dat ik 9 september even stilsta bij het Leven met een grote L. Op die datum gebeurde ook iets verschrikkelijks; die dag werd Gerrit Jan Heijn vermoord. De dader, Ferdi Elsas, deed maandenlang alsof Heijn nog in leven; was later bleek dat Gerrit Jan Heijn nog diezelfde dag was omgebracht. Hij kwam die ochtend niet opdagen bij een tandarts-afspraak. Maar hij had nog meer verplichtingen in zijn agenda. Zo zou hij 's avonds bij de opening van de Dr. Anton Philipszaal zijn. Die zaal was tot aan de nok toe gevuld met hotemetoten. Er was geen stoel vrij; behalve die van Gerrit Jan Heijn. Dat beeld van die lege stoel in een zee van mensen vergeet ik nooit meer. En Ferdi Elsas? Die werd gepakt en, na zijn vrijlating, in 2009 door een tractor overreden. Nee, mij hoor je niet klagen.